Waarom we onze badkamerverwarmers zwaar op de proef stellen (zodat u dat niet hoeft te doen)
Laten we eerlijk zijn: badkamers zijn een nachtmerrie voor elektronica. Er zijn verwarmerelementen met hoge vermogens die zich op slechts enkele centimeters afstand bevinden van veel stoom, spatten en constante condensatie. Dat is een recept voor problemen. Als een afdichting loslaat of een materiaal het begeeft, kan de apparatuur kortsluiten. Of nog erger: de reflector kan loskomen, net zoals bij een ernstige zonnebrand.
We willen geen gokken wanneer een verwarmder het nog lang zal uithouden. Daarom gebruiken we tests onder invloed van vocht en hitte. In feite proberen we de apparatuur op onze eigen vloer kapot te maken, zodat deze niet in uw huis kapotgaat.
Het probleem met “waterdichte” classificaties
Op het doosje staat vaak “IP65”. Dat is goed tegen stof en waterstralen, maar deze classificatie vertelt niet het hele verhaal. Hitte zorgt er namelijk voor dat dingen uitzetten en krimpen wanneer de apparatuur aanstaat of uitstaat. Deze constante beweging kan kleine scheuren in de afdichtingen veroorzaken. Zodra er stoom binnendringt en afkoelt, wordt deze weer tot vloeibaar water, rechtstreeks op de elektrische contactpunten. Dat is natuurlijk niet ideaal.
Om dit te voorkomen, plaatsen we de verwarmers honderden uren lang in kamers met hoge luchtvochtigheid. We verhogen en verlagen de temperatuur steeds weer. We zoeken naar tekenen van roest of kleine elektrische bogen die later tot fouten kunnen leiden.
Wanneer de coating het begeeft
Hitte en vocht samen vormen een gevaarlijke combinatie. Ze tasten alles aan. De meeste infraroodverwarmers hebben een reflecterende laag nodig om de warmte richting het doel te dirigeren. Als deze laag goedkoop is, zal deze gaan barsten en loskomen in een vochtige badkamer. Dan gaat de warmte overal heen, behalve waar u hem wilt hebben. Bovendien kan de behuizing zelf gevaarlijk heet worden.
We controleren of de band tussen de reflector en het basismateriaal stevig is. Als deze band tijdens de tests loslaat, wordt de hele partij afgekeurd. Geen uitzonderingen.
Het evenwicht vinden
Hier is een lastig evenwicht nodig. Als we de apparatuur volledig afsluiten om een hoge classificatie te krijgen, blijft de hitte vastzitten in het elektrische gedeelte. Dat is net alsof je een winterjas om een radiator draait: uiteindelijk wordt het interne circuit beschadigd.
Dus besteden we veel tijd aan het vinden van het juiste evenwicht. We willen een afdichting die de stoom buiten houdt, maar ook voldoende ventilatie zodat het circuit kan ademen. Het resultaat is een verwarmder die vanbinnen droog blijft, zonder dat de elektronica beschadigt wordt.